“taş”larla ördüğümüz çe10406940_10152544249398817_5293640306319769773_nmberin tam “ortası”nda olmak. “normal olan bu muydu?” taşlardan kurtulmak mümkün mü? “kenar”da olmak, orada kalabilmek, tüm “normal”liklere karşın.

“yük”lerden kurtulmak mümkün mü?

 

2

“Her kadın kendi ağacını tanır” derken bejan “sıgınacagımız” agac kovuklarından mı bahsediyordu?
ağaç kovukları bizi kucaklayabilir miydi bu kadar yükümüz de varken.

ya agaç… ya hiç kucak acmfak istemediyse bize

doğurdu

ğum

uz

yükler..

paylaşmak, yükleri hafifletir mi yoksa yükleri -paylaştıgımızı sanıp- altında daha da mı eziliriz?